ลำบากใจเหลือเกินที่จะลืม ใครสักคน
ต้องใช้เหตุผลที่มีมากมาย ตั้งเท่าไหร่
เฝ้าบอกตัวเองไม่ให้จำแต่มันกลับลืม
เทอไม่ได้ ยังฝังใจอีก
มันห้ามใจไม่ไหวถลำลึกไปทุกที
ทั้งๆที่รุ้ดีว่าเรารักกันไม่ได้
* แต่ใจมันเผลอรักไปแล้ว
เทอจะให้ฉันทำอย่างไรช่วยบอกฉันที . . .
เกลียดใจตัวเองที่บังคับมันไม่ได้
กดดันในหัวใจทุกครั้งที่เราอยุ่ใกล้กัน
เกลียดความหวั่นไหวยิ่งห้ามเท่าไรยิ่งดึงดัน
ผิดด้วยหรือที่ ฉันจะรักเทอ(รักจนหมดหัวใจ)

มันเป็นเวรเป็นกรรม หรือว่าคำสาปของใคร
เข้าใกล้ทีไรก็ถุกผลักไสอยู่ทุกที
โทดชีวิตโทดดวงชะตา โทดดินโทดฟ้า
ไม่ปราณี ทุกวินาที . . .
ขอรักแต่เทอ